Τήν ἔννοια τῆς χαρμολύπης, πού κατά τήν περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς βιώνει μοναδικά ἡ Ὀρθοδοξία, διερμηνεύοντας τόν ὅρο καί θεολογικά καί πρακτικά. Καί συγκεκριμένως, εἶπε ὁ Δεσπότης• χαρά αἰσθάνεται νά πληροῖ τήν ὕπαρξή της κατά τόν χρόνο αὐτό ἡ Ἐκκλησία, γιατί οὐσιαστικώτερα καθίσταται μέτοχος τοῦ μοναδικοῦ γεγονότος τῆς σωτηρίας πού ἐπετέλεσε ὁ Κύριος μόνος μέ τήν ἁγιοτριαδική Οἰκονομία Του. Ἀπό τήν Ἐνανθρώπηση, τό κήρυγμα, τά θαύματα, τήν Μεταμόρφωση, τόν ἑκούσιο Σταυρό καί τόν θάνατο, τήν Ἀνάσταση καί τήν Ἀνάληψή Του, ἡ Ἐκκλησία προσλαμβάνει, δέχεται καί βιώνει τή Σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, τή Σωτηρία τοῦ κόσμου, πού ἀνάγλυφα μέ τίς Ἱερές Ἀκολουθίες τό βυζαντινό ψαλτήρι τήν ἱστορεῖ, προσφέροντας τή μοναδική εὐκαιρία γιά μετοχή στό γεγονός αὐτό, στό Αἷμα καί στό Σῶμα τοῦ Κυρίου μας, τό διαρκές τῆς Ὀρθοδοξίας Δεῖπνο. Λύπη ἀπό τήν ἄλλη πλευρά αἰσθάνεται ἡ Ἐκκλησία καί πάσχει ἐξ αἰτίας τοῦ γεγονότος τῆς ἁμαρτίας πού ἑκούσια καί ἐπιλεκτικά ὁ ἄνθρωπος βιώνει στήν καθημερινότητά του, γεγονός τό ὁποῖο τόν ὁδηγεῖ στόν πνευματικό θάνατο, στόν χωρισμό ἀπό τό πανάσπιλο πρόσωπο τοῦ Θεοῦ καί στήν πτώση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως κάτω ἀπό τό εἶναι της. Καί κατέληξε ὁ ὁμιλητής: «Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ δανείστηκε ἀπό τή μήτρα τῆς Ἀειπαρθένου Θεοτόκου Μαρίας, ὡς τιμίας ἐκπροσώπου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τήν ἀνθρώπινη φύση, τήν ἕνωσε ἀδιάσπαστα μέ τήν Θεία Του φύση ὡς πολύτιμο ἱμάτιο, τήν ἀνύψωσε ἐπάνω στόν Σταυρό, τήν καθάρισε ἀπό τήν ἁμαρτία, μένοντας ὁ Ἴδιος ἀναμάρτητος, τή δόξασε καί τήν ἀνύψωσε στόν Πατέρα Του ἀναστημένη καί ἐξαγνισμένη μέ τήν Ἀνάληψή Του. Αὐτό τό τῆς εὐσεβείας Μυστήριο, διακόνησε ἑκούσια ἡ Κυρία Θεοτόκος, τήν ὁποία τιμᾶ ὁ Λαός μας καθηκόντως. Καί χαίρει διά τή Σωτηρία του καί θρηνεῖ γιά τήν πτώση του... ἔχοντας βοηθό καί μεσίτη πρός τόν Κύριο τήν Παντάνασσα! Νά τί σημαίνει χαρμολύπη γιά τήν Ὀρθοδοξία».

footer
  • Σάββατο 18 Αυγούστου
    Φλώρου, Λαύρου, Λέοντος και Ερμού των μαρτύρων, Σωφρονίου

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ